H. Bildirici: “Rêya Bêveger.”

Salih Agir Qoserî

salihagirqoseri@hotmail.com

Demeke bûye ku min romana Hasan Bildirici ya bi navê Dönüşü Olmayan Yol wergerandiye Kurdî. Divê ji zû de derketiba, lê ji ber hin sedemên teknîkî, heta nuha ma. Nuha bi kêvxweşî radigihînim ku ev roman bi navê Rêya Bêveger ji aliyê Weşanxaneya Lîsê ve derket. Kesên ku bixwazin, dikarin li Amedê li Pêşangeha Pirtûkên, ji Weşanxaneya Lîsê temîn bikin. Helbet piştî Pêşangeha Pirtûkan jî, hertim mirov dikare li Amedê ji Weşanxaneya Lîsê vê pirtûkê temîm bike.

Dema Tirkîya vê romanê, Dönüşü Olmayan Yol hat nivîsandin, di nav Kurdên Bakur de têra xwe deng da, gelek nirxandin û nîqaş li ser hatin kirin.

Li gel nirxandinên wêjeyî, pirsa ”gelo divê ev roman ji wêjeya Kurdî were hesibandin, an ji wêjeya Tirkî” hate nîqaş kirin. Hin kes di pirsên wanî de ziman tenê weke xaleke dîyarde dibînin û dibêjin berhem bi kîjan zimanî were nivîsandin, divê ew berhem ji wê wêjeyê were hesibandin. Li gorî vê rêbazê divê berhemên Hasan Bildirici di wêjeya Tirkî de werin hesibandin. Lê min bi xwe nedîtîye derûdorên wêjeya Tirkî berhemên Hasan Bildirici di wêjeya Tirkî de hesibandine.

Lê ji bo ku mirov cîyê berhemekê dîyar bike, gelo mirov dikare zimên tenê weke pîvan bigire? Bi raya min herêm, xwezayî, leheng, bûyer û hestên nasnameyî jî xalên girîng in, lewma divê di vê mijarê de rolê van xalan jî hebe.

Her çiqas zimanê vê romanê Tirkî ye jî, navenda bûyeran Kurdistan e û leheng Kurd in. Ya herî girîng di naverokê de hestên Kurdewar û nasnameya Kurdî heye, bûyer bi perspektîfa Kurdan a netewî têne vegotin. Li gel ku hin tiştên di jîyana gerîla de têne rexnekirin, hin caran şêweya tekoşînê, têkilîyên gerîla yên bi gel re, têkilîyên evînî yên di navbêra gerîlayên jin û mêr de têne nîqaş kirin jî, di navenda van rexneyan de pîvana ku nayê guhertin, nasname û hestên Kurdî, yên netewî ne.

Di vê babetê de nerîna nivîskarê berhemê bi xwe jî girîng e. Gelo nivîskar bi xwe, xwe ayidî kîderê dibîne û berhemên xwe ayidî kîjan wêjeyê dihesibîne?

Hasan Bildirici xwe weke nivîskarekî Kurdistanê dibîne û berhemên xwe di nav wêjeya Kurdistanê dihesibîne. Lew Bildirici hêza xwe ji civaka Kurdistanê distîne, berhemên xwe bi hêza civaka Kurdistanê xwedî dike. Di berhemên wî de herêm Kurdistan e, leheng Kurd in û hemû tişt bi perspektîfeke Kurdewar tê nirxandin.

Di vê mijarê de Bildirici bi xwe dibje ”Xwezî min bi Kurdî zanîba û ji bo ku berhemên min ji wêjeya Kurdistanê werin hesibandin, ez mejbûr nebama, neketama helwesteke taybet da ku berhemên min ji wêjeya Kurdistanê werin hesibandin.”

Nuha, êdî ji bo wî fêrbûna Kurdî û nivîsandina bi Kurdî zahmet e; hetta mirov dikare bêje êdî ne mumkun e jî. Lê em dikarin berhemên wî wergerînin Kurdî û bibin wesîle ku li temama Kurdistanê belav bibin û hemû Kurd bikaribin bixwînin. Lewma me Dönüşü Olmayan Yol wergerand Kurdî.

Hasan Bildirici zimanê Tirkî baş bikar tîne, rista romanên xwe bi pisporî ava dike. Pêvajoya bûyeran bi awayekî herikbar û heyecan dimeşîne, lehengên xwe, li gorî paşeroja wan î civakî û asta wan î ronakbîrî baş diafirîne.

Weke ku em dizanin, ji redaktorî, heta çapkirin û belavkirinê, Hasan Bildirici bi tena serê xwe hemû karên berhemên xwe dike. Li gel hemû van derfetên kêm, dîsa jî berhemên giranbuha diafirîne.

Helbet wergera berhemên wanî, ne karekî hêsan e. Di navbêra nivîsandin û wergerandina romanekê de cûdahîyên girîng hene. Di nivîsandina romanê de, nivîskar di avakirina hevokên xwe de, di afrirandina lehengan, pêvajoya bûyeran û hwd. de azad e. Çi binivîse, ya rast ew e. Lê mirov di wergerê de hewqas nerehet e, ne azad e, mirov çi binivîse ya rast ne ew e, mirov nikare li gorî dilê xwe binivîse. Divê mirov di hundurê sînorên ku hatine danîn de, fikir û peyamên ku hatine dayin karê xwe bike. Ne mirov dikare tiştekî jê kêm bike û ne jî lê zêde bike; divê mirov wateya hevokê neguhere, peyama ku tê dayin dijwar an jî qels neke. Mirov mejbûr e di hundur labîrenta pergala ku hatîye danîn de tevbigere. Hin caran mirov bi saetan li gotinekê, bi rojan li hevokekê disekine. Dema ku mirov gotina li gorî dilê xwe nabîne, hevoka li gorî dilê xwe ava nake, mirov aciz dibe, ditengije û hêrs jî dibe. Mirov xwe his dike, weke ku mirov di hundurê cilên teng de beşdarî pêşbazîyekê bibe.

Lêbelê girîngîya karê mirov, barê mirov sibik dike. Cidîyet, têgihîştin û pisporîya mirov, kalîteyê karê mirov dîyar dike. Her wiha biserkeftina karên mirov jî, mirov bextewar dike.

Dema ku min cara yekemîn Tirkîya vê romanê xwend, yekser fikra wergera wê ya Kurdî kete bala min. Lew bi xwendina wan hevokan, ez bi xwe çûm derûdora Bahra Wanê, ew berf û bahozên serê çîyayên Kurdistanê di dilê min de li hevdû ketin, ez bi xwe bûm hevparê êş, azar û tekoşîna ciwanên Kurdan. Wê gavê tiştê ku min weke deyn li ser xwe ferz dît, wergera wê ya Kurdî bû. Bi wergera wê ya Kurdî û bi vî awayî belavkirina wê li Kurdistanê, min ê deynê xwe bida.

Di wergerê de karê min giran bû. Min ê evîn û hisretên dilê Haydar û Sarya bi Kurdî vegota, min ê êş û azara wan a li serê çîyayên Kurdistanê bi Kurdî ragihanda gelê Kurd. Min di her gotin û hevokê de, evîna Haydar û Sarya û tekoşîna ciwanên Kurd li ser milên xwe weke barekî dît, bi hesasîyet û cidîyet min hewl da ku evîna dilê wan a paqij neêşînim û tekoşîna wan a pîroz ji wateya wê bi dûr nexim.

Min xwest qîrîn û hawara tekoşerên can feda, yên bi salan li ser çîyayên Kurdistanê, bigihînim we xwendekaran û vê qîrîn û hawarê di rûpelên dîroka wêjeya Kurdî de bi cî bikim. Heger ku min gazî û hawara wan gîhandibe we û hinekî jî dilê we hejandibe, ez di vî warî de gîhaştime armanca xwe.

Kaynak: Rojeva Kurdistan

http://rojevakurdistan.org/salih-agir-qoseri/14074-romana-h-bildirici-reya-beveger-derket

İslam, Resmi İdeoloji ve Kader Kurnazlığı ...

Mustafa Elveren*

Günümüzde “İslam Siyasallaştı” söyleminden çokça bahsedilmeye başlandı. Bu söylem doğru değildir. Çünkü İslam zaten siyasi bir sistemin adıdır. Diğer bir deyişle İslam’ın doğuşu siyasaldır.

Dünya’da İslami sistemle yönetilen ülkelerin siyasi ve hukuki uygulamalarını görmezlikten gelemeyiz. Bu uygulamalar ülkeden ülkeye farklılıklar göstermektedir.

Bunun için İslam uzmanı olmaya gerek yoktur. İnternet üzerinden biraz araştırma yapmak, biraz da mantık yürütmek suretiyle bir fikre varmak mümkündür. Ben de öyle yaptım.

Cuma namazları ve hac olayı İslam’ın siyasal bir sistem olduğunun en belirgin kanıtıdır. İslam’ın kurucusu Muhammed; ekonomik ve siyasal konularda sorunları çözmek, bu çerçevede kararlar almak için her hafta Cuma günü Müslümanları toplantıya çağırıyordu. Hatta bu konuda bir de ayet oluşmuştur. Aynı şekilde Hac meselesi de Müslüman topluluklarının ileri gelenleri ile devlet yöneticilerinin buluşup kararların alındığı toplantılardır. Muhammed’in ölümünden sonra halifeler de genel olarak bu çerçevede hareket etmişlerdir…

Bu gün de İslam ülkelerinde ilgili ayetin hükmü gereğince ibadet yapmak için her hafta Cuma günü camilerde toplanıp ve egemen güçlerin belirlediği konularda vaazlar verilmektedir. Buna Türkiye de dahildir. Hac ibadeti ise Mekke’nin hem siyasi ve hem de turizm açısından önemli bir konumda olduğunu söylemek abartılı olmaz.

“Yüzde doksan dokuzu Müslüman” safsatasıyla Türkiye’de halkları uyutma ve asimile etme aracı olarak İslam dini hep kullanılmaktadır. Gerek postalcı ve gerekse takunyacı prof. unvanlı sözüm onlara bazı din uzmanları; “Yüce dinimiz bağışlayıcı ve hoşgörü dinidir… Muazzez Peygamberimiz şöyle demokrattı, böyle insancıldı…” deyip, “Devlet-i âli Menfaatleri”ni gözetip, “Türk Milleti’nin milli çıkarları” için İslam’ı öve öve bitiremiyorlar. Yani halkları din-iman-kader masalları ile uyutmaya devam ediyorlar.

Birçok araştırmadan öğreniyoruz ki; Türkiye Cumhuriyeti Devleti Osmanlı’nın mirası üzerine kuruldu. İmparatorluk ismi Cumhuriyet olarak değiştirildi. İstanbul’daki Meclis-i Mebusanı savaş şartları nedeniyle Ankara’ya taşıyıp, adını Milet Meclisi olarak değiştirip, bu günkü TBMM olarak devam etmektedir. Osmanlı’nın fetvacı din kurumunun ismi Diyanet işleri olarak değiştirip, kendi dışındaki dinleri asimile etmek için daha da etkili bir hale getirildi.

Eskiden olduğu gibi bu gün de fazla bir şey değişmedi. Ülkemizin her alanında dinsel faaliyet gösteren vakıflar, yayınlar, dernekler, radyolar, televizyonlar ile Kur’an kursları, İmam-Hatip okulları ve sayıları yüz bine yaklaşan camiler devletin temel politikası olmaya devam ediyor.

Dolayısıyla, geçmişte de bu gün de iktidar güçleri, yaşanan her türlü felakete kurnazca “KADER” deyip, halkları kandırdılar ve kandırmaya da devam ediyorlar.

“İkitelli'de kapalı arabayla işe götürülürken ölen 8 kadın, Afşin-Elbistan'da cesetleri toprak olan madenciler, Van'dan İstanbul'a getirilirken yanan mahkûmlar, gelir dağılımında en alttaki kesimler, Türkiye'de bölgesel adaletsizlik, kadın-erkek eşitsizliği. (M. Altan) ve Roboski katliamı, bu gün de Soma maden ocağında katledilen yüzlerce emekçi…

Tüm bunları günümüz Türkiye’sinde ne yazık ki, “KADER” diye insanlara yutturuyorlar. 

1400 yıldır halklara dayatılan bu KADER kurnazlığına ya razı olacağız, ya da evrensel insan hakları ve hukuku çerçevesinde yeni bir demokratik sistem inşa edip, halkların eşit ve özgürce yaşamalarını sağlayacağız!

Em. Öğrt.*

elverenmustafa@hotmail.com

PKK'nin adalet ve hukuk anlayışı(*)

Hasan Bildirici

Ulus denince benim aklıma hukuk gelir. Kendi içinde ve çevresiyle ilişkilerde kararlaştırılmış bir hukuku olmayan ulusların uygar dünyada pek bir yaşam şansları yok. 30 yıldan fazladır çok ciddi bir direniş örneği sergiyene PKK, kendi içinde ve ulusuyla bir hukuk oluşturamadığı gibi, sömürgeci ülkerle savaşını bir hukuka oturtamadı. PKK mücadelesinin en büyük açmazı da bu. PKK’yi destekleyen kitle ile PKK’nin herhangi bir hukuku bulunmuyor. Tek taraflı hukuku da PKK belirliyor. Diyelim 30 yıldır PKK’ye yardım eden bir yurtsever, bir yıl olanaksızlıktan dolayı az destek sunarsa, her türlü yaptırımla karşılaşabilir. Bu yaptırım bazen derneğe sokmamak, yürüyüşlere almamak, newroz gecelerinden atmaya kadar varabilir. Kürt halkı TC’ye sömürgeci bir hukukla bağlıdır, Kürt halkı ise PKK’ye tek taraflı parti huku ile bağlıdır. Üstelik bu hukuk bireylere göre değişebilen bir hukuktur. Diyelim 2010 yılında alanınıza gelmiş PKK sorumlusu sizi sevmişse o yıl sorun yaşamazsınız, 2011 yılında gelen sizi sevmiyorsa her şeye hazırlıklı olmak zorundasınız. Bunu bir çok kez yaşamış biri olarak, sıradan insan kaç kez yaşamış bilemiyorum.

Basit bir örnek vermek istiyorum, Avrupa’da bulunduğum 20 yıl boyunca Kürt hareketine çeşitli etkinliklerle ve destek kampanyaları aracılığıyla verdiğim para 20 bin €urodan az değildir. Öyle büyük destekler sunanlar var ki, benimki onlarınınkinin yanında bir damla olarak kalır. Geçen yıl dört aidat, yani 100 Frank ödeyemediğim için, haber vermeden bölge meclisindeki kültür komisyonu üyeliğimi dondurmuşlar. Kürtlerin çoğu sosyal kurumların yardımıyla geçiniyor. Avrupa’da hiç bir kurum, önceden haber vermeden ne yardımları keser ne de oturdukları evden çıkarırlar. Ama PKK ve ona bağlı dernek, haber vermeden rahatlıkla dört aidat için 20 bin Euroluk yurtsever müşterisini gözden çıkarabilir. Üstelik siz hiç bir şey yapamazsınız. Çok zorlarsanız, gel özeleştirini ver, aidatını yatır, durumu değerlendiririz derler. Halbuki hukuku çiğneyen kendileridir. Savunmanı almadan, ödeme için uyarı yapmadan peşinen hüküm vermiş ve verdikleri hükümle sizi aşağılamışlardır.

PKK’nin Kürt toplumunda yarattığı hukuk budur. Tanrı hukuku gibi bir şeydir bu. Toplumla ilişkide PKK, Tanrı’dan daha yetkildir. Tanrı’nın dinlerinde farklı mezhepler olabilir, tölerans olabilir, fakat PKK hukukunda partinin çıkarı neyi gerektiriyorsa, ağırlaştırılmış olarak o yapılır. Bu kadar ağırlaştırılmış tek yanlı hukuk altında, siyasal kararlar da topluma danışılmadan alınır. Can istediğinde partiler kapatılır, sürgün parlamentosu feshedilir, bir sorumlu istemezse sizin kitaplarınızı alır yere çarpar, PKK olmadan önce de var olan Newroz kutlamalarından onurunuz çiğnenerek atılırsınız.

Hukuk yoksa, elbette adalet de olmaz. Fransız yazar Victor Hügo’nun sözüdür galiba: “İyi olmak kolaydır, zor olan adil olmaktır.”

PKK’lilerin hepsi iyidir, fedakardır, ama adalet ve hukuk diye bir anlayışları yoktur. Toplumla ve bireyle ilişkide geçerli olan partinin ve sorumlu kişinin tek yanlı hukukudur. Bu da bir hukuk değil, adaletsizliğin ve hukuksuzluğun kendisidir.

Gelişmiş bütün ulusların iç hukuku çok güçlüdür. Ulusu güçlü yapan, hukukun gücüdür. ABD’yi veya Almanya’yı güçlü yapan da ulusal hukuklarıdır.

PKK’nin otuz yıllık mücadelesinin Kürt ulusuna kazandırdığı tek bir ulusal hukuk maddesi yoktur. Ulusal hukuku olmayanın, sömürgeciliğe karşı mücadelede de bir hukuku olmuyor. Hukuk olmayınca, bağımsızlık için yola çıkmış bir hareket bir bakıyorsunuz, hukuku ve yasallığı bile olmayan bir kaç görüşmeyle kendinin ve ulusun düzenini alt üst edebiliyor.

Ulusal hukukun olmamasından tek başına PKK’yi sorumlu tutmuyorum. Kürt ulusunun eskiden gelen bir hukuksuzluğu var. Ancak bu kadar güçlendiği halde, örgütlenmesini ve halkla ilişkilerini bir hukuka oturtamayan PKK, eleştirinin en büyüğünü hak ediyor.

Kürt partisi BDP’nin bir günde tabela partisi haline getirilmesindeki işleyişe bakarsanız, PKK ve önderliğinin Kürt ulusuyla ilişkide herhangi bir hukuka sahip olmadığını kolaylıkla anlayabilirsiniz. Bu hukuksuzluk, PKK mücadelesini gerileten çok önemli bir olgudur. Diyarbakır’ı yakından izleyen dostlarımın yorumları beni bir ölçüde bu yazıyı yazmaya itti. Kürt halkı, BDP’nin bir günde tabela partisi haline getirilmesine öfkeli. Bir Kürt partisi elimizden alınıyor ve ses çıkaramıyorsunuz. Eleştirdiğinizde, PKK sorumluları “HDP projesine karşı çıkanlar düşmandır,” diyerek kestirip atıyorlar. Diyelim HDP projesinin ilk seçimde başarısız olması PKK sorumlularını pek ilgilendirimiyor. Onları ilgilendiren önlerine konan projeye itirazsız uyulmasıdır.

Kısacası PKK’nin, toplumla, toplumun bireyleriyle, aydınlarıyla, çeşitli meslek gruplarıyla, karşıdakinin de çıkarlarını gözeten bir hukuku yoktur. Sadece PKK’nin parti çıkarlarını gözeten tek yanlı bir hukuk söz konusudur, PKK mücadelesinin tıkanmasının ana nedeni de budur.

Hukuk yoksa gelişme, hukuk yoksa ulusun canlı bir yaşam dinamizmi olmaz.

Kürdistan halkı ve aydınları PKK’yi adil olmaya ve ulusal hukukun oluşturulmasına katkı sunmaya davet etmelidirler. Hukuksuz bir mücadele ve ilişki, binlerce metre derinliğinde bir çukuru ulus olarak açıp yeniden kapatmaya benziyor... 

bildiricihasan@hotmail.com

***

Not: Avrupa'da kitaplarımın satıldığı ve dağıtıldığı herhangi bir adres yoktur.  Kitaplarıma ilgi duyan arkadaşla, mail veya facebook adresime mesaj bırakarak aşağıdaki kitapları benden isteyebilirler.

 1-Dönüşü Olmayan yol(I)

2-Dönüşü Olmayan Yol(II)

3-Dönüşü Olmayan Yol(III)-Uçurum Atlıları

4-Dönüşü olmayan yol(IV)-Geri Çekilme

5-Geçmişin Gölgeleri

6-Son Mektup

7-Ülkeye Dönüş

8-Bekaa-Yaratılan Toprak

9-Pusu

10-Şervan

11-Van Gölü'nde Yılanlı Bir Günün Esrarı

12-Yasak Ülkenin günlüğü

13-Kürdistan Kazanacak

----------

Kaynak: Rojeva Kurdistan

http://rojevakurdistan.org/hasan-bildirici/14034-pkk-nin-hukuk-ve-adalet-anlayisi

Bir tekme, bir yumruk!

Faiz Cebiroğlu

faizce@hotmail.com

Türkiye’yi yönetenlerin düştüğü hallere bir bakın: Artık, tek başına, küfür ve hakaret yetmiyor; şimdi de, menevi şiddet yanında, açıkça, fiziki şiddete yöneldiler. Tüm gözler önünde, insanlar coplanıyor, tüm gözler önünde, insanlara tekme ve yumruk atılıyor...Bunu yapanlar, böylesi fiziksel şiddete başvuranlar, sıradan  insanlar değil, Türkiye’yi yönetenler oluyor. Başbakan oluyor. Başbakan Müşaviri oluyor.

Hem başbakan,  hem küfürbaz Tayyip; “Bana, yuh çekersen, tokadı yersin“ deyip, tüm gözler önünde bir vatandaşı yumrukluyor! Başbakan Müşaviri Yusuf Yerkel’de, iki Özel Hareket Polisi ile yerde yatan bir vatandaşa, gözü dönmüş bir şekilde tekmeliyor!

Hem başbakan, hem küfürbaz hem de saldırgan Recep Tayyip; Danıştay’ın 146. Kuruluş yıldönümünde, Barolar Birliği Başkanı Metin Feyzioğlu’nun konuşmasını beğenmediği için, Feyzioğluna, hiç utanmadan ve sıkılmadan; “ Edepsizlik yapıyorsun“ diyerek, üzerine yürümüş ve hasta ruh halli başbakan, binbir zorlukla, salonu terketmiştir. O’nu bıraksalardı, açık ki, yine, Metin Feyzioğlu’nu da  yumruklayacaktı!

Türkiye’yi yönetenlerin düştükleri “ruh halleri“ ne yazık ki, budur. Bu, bir.

İki: T.C’nin kuruluşundan bu yana, devleti yönetenlerin, devletin tüm kademelerinde: ordu’da, karakollarda, polis merkezlerinde ve eğitim kurumlarında, hem manevi, hem de fiziksel şiddet hiç eksilmedi. Eksilmez de. Zira, böylesi insan yapılanmasını doğuran nedenler vardır: Faşist Türk otoriter eğitim sistemi vardır!

Üç: Faşist Türk eğitim sisteminden, ne yazık ki, halihazırda,  Türkiye’nin başbakanı olan Recep Tayyip gibi, hasta ruhlu insan tipleri çıkar. Çıkıyor. 

Dört: Faşist otoriter Türk eğitim sistemini ortadan kaldırmadan, böylesi saldırgan insanların önüne geçmek ya da ortadan kaldırmak mümkün değildir. Zira bu eğitimin özü: Türk insanını “şiddetle terbiye etme“ sistemidir. Manevi ve fiziksel şiddet buradan kaynaklanıyor. Türk toplumunun tüm yönlerinde, böylesi bir eğitim sistemi uygulanıyor: Şiddetle terbiye etme!

Bu temel noktalara ekleyeceklerim var. Şudur: Faşist otoriter eğitimin yarattığı, manevi ve fiziksel şiddet ve bunları uygulayanlar ailede, ilkokullarda ve devletin tüm korumlarında mevcuttur. Hepimiz biliyoruz; ailede: Baba dayağı.  İlkokullarda: Öğretmen dayağı.Karakollarda: Falaka. Askerde: Sopa... tüm bunların kaynağı, açık ki, “faşist otoriter Türk eğitimi“ sisteminde yatıyor. Böylesi bir sistemi kaldırmadan, manevi ve fiziksel saldırılara her taraftan ve gruplardan başbaşa kalacağız, demek oluyor. Budur.

İster Türkiye’de, isterse dünyanın herhangi bir ülkesinde olsun, ne yazık ki,  “faşist otoriter eğitim sisteminden“ ancak böylesi, hasta ruh halli insan tipleri  çıkıyor. Recep çıkıyor, Recep misali, “bir tekme, bir yumruk“ insan örnekleri çıkıyor. Türkiye’de durum budur...

Evet...Türkiye’yi yönetenlerin düştükleri ruh halleri, ne yazık ki, budur. 

Bir düşünün, bir ülkenin başbakanı, hoşuna gitmediği protesto ya da aykırı görüşe,  karşısındakine, fiilen, manevi ve fiziksel saldırıda bulunuyor! Yaşadığımız çağda, böylesi örneklerin olması, insan gelişimi adına, gerçekten, utanç vericidir! 

“Okumuş ve öğrenmiş bir insanın“ ya da bir “başbakanın“ manevi / fiziki şiddete başvuracak duruma gelmesi, insan eğitimi ve gelişimi açısından utanç vericidir!

Sıradan insanlar bir yana, eğer, ülkeyi yönetenler de fiziksel şiddete başvuruyorlarsa, O ülkede, ortada bir hastalık ve çürüme durumu, var demektir.

Şiddet, hastalıklı bir duruma gelmek demektir. Şiddet ile, şiddeti yaratan duruma karşı duran direnişi, mukavemeti birbirine karıştırmayalım. Benim burada bahsettiğim, faşist otoriter sistemin şiddetidir. “Faşist otoriter rejimden“ başbakan Recep gibi insanlar çıkıyorsa, durum vahimdir. TC, vahim durumdadır. TC insanları, vahim durumdadır. Bunları sürekli yazmak gerekiyor. 

Şiddet; pedagojide, psikolojide açıktır: Bir insanın başka insanı, öldürmek, sakatlamak ile yapığı fiziki saldırı oluyor; Vurma, tekmeleme, itme gibi eylemler oluyor.

Manevi şiddet te, açıktır: küfür, hakaret, korkutma gibi ve benzeri tüm örnekler, hepsi manevi şiddet, oluyor. 

Türkiye’yi yönetenlerin hepsinde bu özellikler vardır. Türkiye’yi yönetmek, böylesi  hasta ruhlu insanlar için: Şiddetle terbiye etmek oluyor!

Bu şu demektir: Ben ne yaptığımı bilmiyorum. Ben kendimi, kontrol edecek durumda değilim.

Bu da şu demektir: TC’yi yönetenler ve TC’nin yönetilmesine oy verenler ne yaptığını ve kimlere oy verdiğini bilmiyor, demektir. Bilmezler. TC’nin faşist otoriter sisteminden, insan değil, insancık çıkar; insancıklardan, Recep misali yumrukçu ve tekmeci insanlar çıkar!

Türkiye’de durum budur. Bu da tesadüfi değildir.

Hem Türkiye’de, hem de tüm dünyada, otoriter faşist eğitimin yarattığı insan tipi, ne yazık ki, budur. Bu oluyor.

Bizleri tekmeleyen ve yumruklayan bu sistemi kaldımadan, ne manevi ne de fiziksel şiddet kalkar!

Çare mi, şudur: Faşist otoriter eğitimin yarattığı, “ bir tekme, bir yumruk“ sistemini ortadan kaldırmaktır! 

Başka, çaremiz yoktur!

SOMA: DEVLET - PATRON SUÇ ORTAKLIĞI...

 
Adil Okay 

okayadil@hotmail.com

 “Fotoğraflardan gördüm/ yüzleri kömür karası adamlar/  bismillahirrahmanirahim yazan
ocak kapısından geçerler/ inerler yeraltına, tamam, itirazım yok/ inkar edemem hâşâ/ şüphesiz Allah rahman ve rahim olandır da/ neden o ocak kapısında / “dünyanın bütün işçileri, birleşiniz” yazmaz... / Neden ölür madenciler onar onar, yüzer yüzer / Rahman ve rahim olana gitmez mi duaları / yoksa sadece patronlar için midir o yazı / ki onlar ne ölürler, ne hesap verirler mahkemede. / neden dua edenler ölür hep...” Abidin yağmur
 
Ne desem ne yazsam. Öfkemi nasıl anlatsam. Ki defalarca yazdım bu konuda. Ancak bu kez iş cinayeti sözcüğü bile yetersiz kalıyor dramı anlatmaya. 21.yüzyılın en büyük “iş cinayeti” daha doğrusu katliamı ile uyandık güne. Bu gün, bu yazıyı yazdığım saatte açıklanan sayı 232. Soma’da Tam 232 Madencinin cansız bedeni çıkmış toprağın altından. Soma. İtiraf edeyim bu ilçe coğrafyanın hangi köşesindedir haberim yoktu. Adını bile duymamıştım. Oysa Soma'da 101 yıldır Kömür yani 1913'ten beri kömür çıkartılıyormuş. İlçedeki Ege Linyit İşletmeleri'nde 1950'lerden bu yana en az 79 maden çalışanı hayatını kaybetmiş. Sadece geçen yıl 2013'te sekiz işçi iş cinayetinde hayatını kaybetmiş. 
 
103 yılda iş yasaları değişti. Emekçiler bedeller ödeyerek yeni haklar elde ettiler. Ama Türkiye bir türlü  Uluslararası Çalışma Örgütü'nün(ILO) 176 numaralı "Madenlerde Güvenlik ve Sağlık Sözleşmesi"ni imzalamadı. Tüm hükümetler bu konuda duyarsız davrandı ama AKP hükümeti çok daha fütursuzca “taşeron” sistemini besledi. Soma katliamında hayatını kaybeden 15 yaşındaki çocuk Kemal Yıldız’ın cansız bedeni bu gerçeği bir kez daha gösterdi.
 
Yıllar önce “Devlet – patron işbirliği ve katil kim” adlı bir yazı yazmış ve Metin yeğin’in bu gün yayınlanan “katil kim” adlı yazısında sorduğu şu soruyu dolaylı olarak ben de sormuştum: “Neden hiç zenginler toplu halde ölmüyor? Siz hiç, mesela ‘tahvilleri altında hayatını kaybeden 7 dolar milyarderi’ haberi okudunuz mu? Ya da ‘borsanın hızla yükselmesi sonucu kalp krizi geçirerek hayata veda eden 4 borsa zengini’ filan. Yok onlar sadece uzun süreli hastalık tedavileri sonucunda ‘hayata veda’ ederler…”
 
Soma’da ölenleri anarken, sorumluları da işaret etmek gerekiyor. Bu iş cinayetlerinde Soma holding’in ve AKP hükümetinin yanı sıra dolaylı ya da dolaysız Koç da suçludur, Sabancı da, Koza’da, Ülker de, Boyner de… Sermayenin dini, imanı, ırkı, rengi olmaz. İslamcı sermaye kötüdür, Hıristiyan ya da ateist sermayedar iyidir demek saflık ya da konuyu bilmemekten kaynaklanır. Doğayı kirleten de, diktatörlere destek veren de bu sermaye sınıfıdır. Özellikle son 30 yılda iş cinayetlerinin, kirletilen nehirlerin, denizlerin, yağmalanan sahillerin, yok edilen ormanların ve göllerin sorumlusu-suçlusu emekçiler-çapulcular, mülksüzler değildir. Büyük mülk sahipleridir. “Ulusal” ve uluslararası tekellerdir. Bunlardan birisinin kişi olarak “iyi görünmesi” sizi yanıltmasın. Hafızanızı tazeleyin, Kenan Evren’in darbe yaparken, Tayyip Erdoğan’ın ilk iktidara gelirken, bu sermaye sınıfı tarafından desteklendiğini anımsayın.
 
Bu patronların ellerinde, pazar-paylaşım için çıkartılan savaşlarda öldürülen, yerlerinden yurtlarından göç ettirilen insanların kanı vardır. Küresel sermaye sözcülerinin, ‘Küreselleşme iyidir’ safsatalarının arkasında, küresel suç ortaklığı yatmaktadır. Artık dünyanın tüm büyük patronları aynı örgüt içinde yer almakta, aynı suç makinesini elbirliği ile çalıştırmaktadır. 
 
Şair Berdan İldan, olayı duyduğunda yaptığı doğaçlamada; “Uzun sessizliklerin ardından yine gözyaşları bitmeyecek maden ocaklarında, yağmur damlaları içinde akacaklar pınarlara. İzleri kalacak yüzlerimizde. Yarın burjuvazi erken kalkacak, toplantı yapacaklar kendi ekranlarında. Sayım yapacaklar. Sonra bir kaç gün timsah gözyaşı dökecekler, sonra sarı sendikacılar gelecek. Hesap vermeden unutulacak. Roboski, Gezi, Sivas, Solingen veTersaneler gibi. Sonra yine...” demiş. Haklı İldan, ne yazık ki haklı. 
 
Soma, bizi bir kez daha bu gerçeklerle yüzleştirdi. 
 
Metin Altıok yıllar önce ifade etmiş bu gün Soma’lı madencilerin yaşadığı öfkeli, acılı, karmaşık ruh halini:
“Bağırsam neye yarar, nasılsa duymazlar.
Ben bir kömür ocağının onulmaz göçüğüyüm;
içimde cesetler ve daha ölmemişler var…”
 
Onların sesini duyalım. Duyuralım. Yeni kazaları, katliamları beklemeden.
 
----------

http://www.adilokay.com/soma-devlet-patron-suc-ortakligi-adil-okay/

Özgür Gündem Gazetesi ve Yaşar Kaya...

Hasan Bildirici

Geçtiğimiz günlerde Türkiye’ye dönen Yaşar Kaya, çeşitli konularda T24 internet gazetesinin sorularını yanıtladı. Muhtemelen bir çok arkadaş bu röportajı okumuştur. Röportajda Özgür Gündem gazetesinin kuruluşuna ilişkin Yaşar Kaya’nın açıklamaları var. Bu açıklamada benim de ismim geçiyor. Ayrıca Özgür Gündem gazetesinin kuruluşunda yer aldığım için, yeri gelmişken gazetenin kuruluş sürecine ilişkin bazı bilgileri vermem gerekiyor. Önce Hazal Özvarış’ın konuyla ilgili sorduğu sorulara ve Yaşar Kaya’nın verdiği cevaplara bakalım.

Hazal Özvarış: Kürt hareketinin en kalıcı ve etkili oluşumlarından Özgür Gündem nasıl kuruldu, siz nasıl başına geldiniz?

Yaşar Kaya: Nuriye Akman’ın gazetenin çıkışının haftasında benimle yaptığı bir röportaj var Hürriyet’te. Birinci soru şu: “Yaşar Bey sizin ticarette veya siyasette hiçbir başarınız yok. Siz gazetenin başına nasıl geldiniz?” Ben de dedim ki: “Hanımefendi ben okuduğum bütün okulları iyi derecelerle bitirdim. Siemens’te 11 yıl çalıştım, imparatorluk gibi bir şirket idare ettim. Başarı daha nasıl olur?”

Bundan 14 yıl sonra öğreniyorum ki Abdullah Öcalan Beyrut’ta 5-6 kişi arkadaşlarıyla toplantı yapıyor. Haftalık gazetenin sahibi Serhat Bucak, günlük gazetenin sahibi kim olacak? Öcalan konuşunca kimse onunla konuşamıyor. Hasan Bildirici diyor ki “Yaşar Kaya olmalı.” Öcalan niye diye sorunca “Arkadaşımız 40 yıldır İstanbul’da oturuyor. Bab-ı Ali’yi biliyor. Bir de temsil kabiliyeti var.” İyi diyor, o olsun. 14 yıl sonra anlıyorum neden gazetenin sahibi olduğumu. PKK beni yararlı bulmasa o gazetenin başına getirmez.

‘18 ayda 24 cenaze’

Benim sahipliğini yaptığım gazete Kürt tarihinde efsane bir gazetedir. 18 ayda 24 cenaze vermiştir. Yılmamıştır, büyük bir iş yapmıştır. Bunun Kürdistan’daki silahlı mücadelenin terör olmadığını, Kürtlerin ulusal demokratik hakları için ayaklanan bir silahlı örgüt olduğunu hem Türkiye’ye, hem dünyaya göstermiştir. Kurşunlar uçuşuyordu, biz çalışıyorduk. Kim ölecekti bilmiyorduk. Ben bunu, Yaşar Kaya olarak değil, bir Kürt olarak başarı olarak görüyorum.

- Gazetenin sermayesi nasıl organize edildi?

Gazetenin yüzde 25 hissesi bana aitti. Behçet Cantürk’ün yüzde 5 hissesi vardı, ilgilenmedi, bana devretti. PKK’nin de burada yatırımı vardı.

***

Sorular ve Yaşar Kaya’nın verdiği cevaplar böyle. Yaşar Kaya’nın Özgür Gündem, DEP ve Sürgünde Kürdistan Parlamentosu’ndayken verdiği dirençli mücadeleyi yakından biliyorum. Ayrıca 25 şehidi olan gazeteyi birlikte kurup yönettik. Görüş ayrılıklarının olması Yaşar Kaya’nın o yıllarda verdiği mücadeleyi gölgelemez. İkimiz de Türk devleti tarafından hazırlanmış “Öldürülecek Kürtler” listesindeydik. Öldürülmek için dışarıda ne kadar takip edildik bilmiyorum, ama öldürmek için tetikçinin gazeteye kadar girdiğini biliyorum. Tetikçi, arkadaşlar tarafından sorgulanırken, benle Yaşar Kaya ahşap bölmeli diğer odadan tetikçinin anlattıklarını dinliyorduk.

Özgür Gündem gazetesinin kuruluş aşamasında iki kez Şam'da, bir çok kez de telefonla Öcalan ile görüştüm. Yaşar Kaya’nın röportajda söylediği gibi, Beyrut’ta, beş-altı kişinin katıldığı toplantılar yapmadık. Görüşmeleri Şam’da yapıyorduk ve ikimiz yalnızdık. Öcalan, daha çıkışından itibaren gazeteye damgasını vurmak istiyor, gazetecilik yapmak isteyen veya PKK’ye mesafeli olan bir kısım personel ise gazetenin PKK ve Öcalan’a mesafeli olmasını istiyordu. Ben gazetenin PKK ile bir şekilde bağlantı halinde olmasını savunuyor, ancak gerçek anlamda da gazetecilik yapılmasını istiyordum. Parayı PKK verecek, ama gazete üzerinde PKK’nin hiç söz hakkı olmayacaktı, bu mümkün değildi.

Kuruluş aşamasında bu nedenle personal değişikliğine gidildi. Bu personel değişikliğinden dolayı Öcalan ile gerilimlerimiz ve tartışmalarımız oldu. Bir de bunun için Şam’a gitmek zorunda kaldım.

Günlük gazetenin kuruluş ilanı haftalık Yeni Ülke gazetesinde Serhat Bucak üzerinden yapıldı. Serhat Bucak, Yeni Ülke’nin sahibi ve sözcüsü idi. Hakkında bir çok dava açılmıştı. Her an tutuklanabilirdi. Yayına yeni başlayacak Özgür Gündem için yeni bir isime ihtiyaç vardı. Bu isim, Yaşar Kaya’nın da belirttiği gibi, toplam hissenin % 25’ine sahip olmakla gazetenin yasal sahibi ve sözcüsü olacaktı. İlk gidişimde Öcalan ile bu konuyu görüştük. Henüz netleşmemiştik. Serhat Bucak’a güveniyor, ancak Yeni Ülke gazetesinden getireceği davalarla tutuklanabileceğini düşünüyorduk. Gazete zaten onlarca Kürt işadamının isminin geçtiği bir şirket ortaklığı olarak görünüyordu. Behcet Cantürk ve Yaşar Kaya da bu isimler içerisindeydi. Daha sonra devlet tarafından kullanılacağını bildiğimiz için ortakların hiç birinden bir kuruş para almadık. Behcet Cantürk’ün bizi finanse ettiği büyük bir yalandı. Avrupa’daki Kürt örgütlenmesi ilk elden 630 bin mark para aktarmıştı. Bu yetmeyince 300 bin mark civarında bir para daha geldi. Özgür Gündem gazetesi bu parayla kuruldu, bu para Avrupa Kürt yurtseverliğinin alın teriydi.

Yaşar Kaya’nın hissesinin % 25’e çıkarılarak, gazenin imtiyaz sahibi olması düşüncesi, bana ve Halkla İlişkiler Müdürü Ramazan Ülek’e aittir. Şişe altı kalınlığında gözlük kullanan Ramazan’la prensip anlaşmasına vardıktan sonra, ben o ara yeniden Şam’a gittim. Gitmeden once Yaşar Kaya ile gazetenin sahipliği konusunda anlaştık. Kendisinden Öcalan’a kaçak sınır geçeceğim için taşınması kolay bir mektup yazmasını rica ettim. El yazısı ile yazdı mektubu, oku dedi, okumadım, Öcalan ile birlikte okuyacağımızı belirttim. Mektubu pantolonumu sökerek kemer kısmına yerleştirdim.

Mektubu Şam’da Öcalan ile birlikte okuduk. Yaşar Kaya mektubunda, Öcalan ve PKK’yi saygıyla selamlayarak iredesine tabii olduğunu belirtiyordu. Mektubu okuduktan sonra Öcalan’ın yüzünde tatlı bir gülümseme belirdi:

“Yaşar Kaya sizce uygun mudur?” diye sordu.

“Uygundur, biz böyle kararlaştırdık,” dedim.

Bir gün sonra Suriye ordusundan Kürt bir binbaşının cipiyle Şam’dan Suruç sınırına geldim ve bir gün sonra da İstanbul’daydım.

Gündem Gazetesinin kuruluş hikayesi benim cephemden bundan ibarettir. 

----------

Kaynak: Rojeva Kurdistan

 http://rojevakurdistan.org/kuerdistan/13968-kuert-dili-uezerindeki-bask-larla-insanl-k-sucu-isleniyor

Rölantideyiz…

Hasan Bildirici

"Devletsizliği savunmanın acı hikayesidir bu. Hepimizin hikayesidir."

Bu aralar site için az yazıyorum; Kürdistan ulusal kurtuluş mücadelesi gibi hepimiz biraz rölantideyiz. Kürdistan ulusal mücadelesi Türkiyelileşirken, kendine yük Türkiyeliliğin ne olacağı belli değil. Bir binanın kalitesini, kullanılan malzemeyle ustalığın niteliği belirler. Türkiyelilik, kalitesiz ve zorba bir bileşimdir. Kürtlerin Türkiyelileşmesi ise bu kalitesizliğe başka bir kalitesizlik olarak eklenecek.

Ne yapalım, Türkiyelilik malzemesi bu, bundan iyi bir şey çıkaralım derseniz, siz ondan değil, o sizden başka bir şey çıkarır. Ve biz ezilenler, sıradan vatandaşlar, Kürdistan ulusal kurtuluş mücadelesinin sıra neferleri, başka bir biçimde çatılmış Türk sisteminin mağdurları olmayı sürdürürüz. Türkiye’de siyaset ve siyasetçilik, Ortadoğu’da her gün onbinlerce camide iyilik ve sevap üzerine vaaz verenlerin daha sonra iyilik ve güzelliği bizzat kendilerinin çiğnemesi gibidir.

Ezilen ulusların ve sınıfların sömürgeciliğe ve sınıf zorbalığına karşı ellerindeki tek silah devrimdir. Devrim ve kurtuluş, sömürgeciliğin ve sınıf zorbalığının kabusudur. Bu silahtan vazgeçen uluslar ve sınıflar “atı alan Üsküdar’ı geçmiş” egemenliğin alt veya yan öğesi olarak kalmaktan kurtulamazlar.

Toprakları işgal edilen Kanada yerlilerin nasıl bir yaşam sürdürdüklerini sormuştum bir arkadaşa. Turistik köylerde, devlet yardımına muhtaç seyirlik ve aç gözlü bir yaşam sürdüklerini söylemişti. Egemen olana teslim olmanın trajik bir hikayesidir bu.

Kanada yerlilerinin devletten sosyal yardım beklemesi gibi, biz Kürtler de Türk devletinden şefkat ve merhamet bekliyoruz. Türkiyelileşme projesi içinde buna mecburuz. Devlet denen çark, iktidardaki yandaşlar tarafından oluşturulmuş çeteci bir yapıdır. İdeolojik ve ırkçıdır. Polis teşkilatı, askeri kurumlar, valilik, kaymakamlık, gizli istihbarat teşkilatı, maliye, adliye ve diğer bürokrasi bunların elamanları tarafından paylaşılmıştır. Ezilelenlere ve Türkiyelileşen Kürdistan ulusal kurtuluş neferliğine ise bütün alanları tutulmuş devletin alt işleri ya kalır kalmaz. 

Muhalifler, ödedikleri bedellerin karşılığını alamadıkları gibi, uzlaşmak istedikleri noktada devletin geçmiş zorunlu hizmetlerine tabii olurlar. Diyelim yirmi yıl dağda gerilla olarak yaşamış biri dönmek istediğinde, 20 yıl karşı savaş yürüttüğü askeri birliğin eri olmak durumundadır.

Devletsizliği savunmanın acı hikayesidir bu. Hepimizin hikayesidir.

Diyelim yargılanmışsın, yirmi yıl içeride boşuna tutulmuşsun, fark etmez, tahliye olduğun gün devletin zorunlu görevlerine dahil olmak zorundasın. Türk devletinin bu işlerde özürü ve üzüntüsü olmaz. Yası tutulmaz muhaliflerin çektiği acılar ve verdiği kayıpların. Ama devlet görevlilerinin ve onların ailelerinin bu yoldaki kayıpları en üst düzeyde karşılanır.

Askerlik ve devlet oluşumu ideolojik ve ırkçı öğelerden arındırılmadığı için, muhalif olarak sen hiç bir şey olamazsın. Beli bükük bir muhalif ve ulusal kurtuluşçu olarak, askerlik için bedel biriktirmek zorunda olduğun gibi, bir de karnını doyurma işine, bütün meslek ve yetenek özelliklerini yitirmiş olarak, sıfırdan başlamak zorundasın. Sömürgecilikle bağları kesip atmamış, düzenle uzlaşma yolunu seçmişlerin hikayesidir. 

Avrupa’nın yüzlerce yıl süren savaşları, ulusal ve sınıfsaldı. Devrim içinde onlarca devrim gerçekleştirdiler. Onlarca devlet yıkıp, onlarca yeni devlet kurdular. Silahı ve sözü çok etkin kullandılar. Ama biz tevekküle yattık. Kendi devletimizi küçük görüp, zalimlerin devletini kutsadık.

Çok mu karamsar şeyler yazıyorum? 12 Eylül muhalifliğinden geriye ne kaldı? Türk devleti, 12 Eylül’ün Avrupa’daki simge muhaliflerini tek tek Türkiye’ye çekti. Adları ve sanları unutuldu. Devrim çığlıklarının yerini, düzenden pay kapma yarışı aldı.

Kürt ulusal hareketi Türkiyelileştiğinde, bir kaç yüz siyasetçisinin dışında, bedel ödemiş milyonlara düşecek olan nedir? İdeolojik ve ırkçı devlet çarkı içinde ben Kürdüm diyen bireyin yeri ne olacak? Devlet tarafından açılmış bir kaç Kürt kurumuna memur olarak girebilmek için kuyruklar oluşturmayacak mıyız?

Dinin yerini siyaset aldı. Bir süre sonra siyaset çoğumuza, daha çok gelecek nesillere tarihsel bir komedi gibi gelecek. Bir zamanlar din nasıl kutsanmıştıysa şimdilerde bir süre sonra vezgeçilecek olan siyaset kavramının her türlüsü kutsanıyor.

Ben onun için bir yazımda Kürdistan halkını siyasetsizliğe davet etmiştim. Siyaset duygu ve düşüncelerimizi esir aldı. Doğuştan gelen hakları kullanabilmek için hiç de bu kadar siyaset yapmamız gerekmiyor. Kürtlük dinlerden ve siyasetten önce de vardı.

Kaynak: Rojeva Kurdistan

Link: http://rojevakurdistan.org/hasan-bildirici/13926-rolantideyiz

İnternet, Tartışma Forumları, Gizlilik ve İstihbarat...

Mustafa Elveren*

elverenmustafa@hotmail.com

Bilim ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte çok hızlı olarak ilerleyen internet artık ikinci adresimiz oldu. Bundan böyle sanal ortamda yaşamayı öğrenmek durumundayız.

İnternet teknolojisinin hızla yayılması nedeniyle Dünya’daki örgütlenme biçimleri de değişmektedir. Siyasal, sosyal, ekonomik, kültürel alanlarda insanlar sanal olarak grup ya da gruplar biçiminde örgütlendikleri görülmektedir.

Hotmail, Yahoo, Gmail, Twitter, Facebook gibi sosyal paylaşım siteleri üzerinden oluşan formlar aracılığıyla yazılı, sesli ve görüntülü olarak internette her konuda iletişim ve paylaşım yapılmaktadır.

Facebook ve Twitter sosyal paylaşım sitelerinde örgütlenen milyonlarca gruba rastlamak mümkündür. Ayrıca Google, Microsoft, Yahoo, Mynet gibi firmalar tarafından internet hizmetine sunulan ve bu şirketlerden ücretsiz olarak sağlanan hesaplarla milyonlarca mail grupları oluşturulmuştur. Bu itibarla, internet ortamında insanlar birbirleriyle çok hararetli tartışmalar yapıyorlar.

Dünya’da insanların birbirleriyle hızlı iletişim kurmaları elbette çok yararlı ve sevindiricidir. Fakat işin bir de can sıkıcı yanları vardır. “Gülü seven dikene katlanır” derler ya, onun gibi bir şey.

150-200 dolar karşılığında her kes istediği zaman bir tartışma formunu (sesli ve görüntülü) satın alabilir. İşin teknik boyutunu ayrı bir yazı ile açıklamak gerekir. Şimdilik teknik kısmını bir tarafa bırakıyorum. 

Bu formlardaki yorumlara ve tartışmalara bazen katılmak durumunda kalıyoruz. Bu tür formlar üzerinde birçok garip kişiliklere de sıkça rastlamak mümkündür.

3-5 kişinin kendi aralarında tartıştıkları bazı formlarda sanki on binlerce kişi izliyormuş gibi hareket ediyorlar. Yine bu tür formlarda bazı kutsal değerleri kullanmak suretiyle yazılanlar ibret vericidir.

Bu garip ve acayip kişilikler, daha çok yakınındaki insanların dedikodusunu yapmaya başlarlar. Gevezelik yaparak eleştiri yaptığını sanırlar. Sizden yüz bulamayınca, bu defa saldırıya geçerler. Hayatında sizi hiç görmediği halde, hakkınızda ne duymuşsa sanal pencereden yalan söylemeye ve iftira atmaya başlarlar.

Bir kısım bilimsel tartışma formlarını ayrı tutarsak, genellikle arkadaş ve hemşeri çevresinin bir araya geldiği tartışma formlarında veya radyo sohbetlerinde kendilerine göre gündem belirleyip tartışmaya başlıyorlar. Tartışmalar ve sohbetler önce sakin ortamda devam eder. Bir süre sonra hakaret, küfür, tehdit ve saldırının öne çıktığı rezil bir ortama dönüşüyor. Böylesi çirkefleşen sanal platformlardan uzak durmak gerekir. Aksi durumda çok olumsuz sonuçlarla karşılaşabiliriz.

Kod ismini kullanan bazı kişiler güvenlik nedeniyle gerçek adını internet üzerinden yazmamakla belki haklı olabilirler. Ancak, bu çabaları hiçbir işe yaramaz. Çünkü IP No.su ile Dünya’nın hangi şehrinde olduğunuzu tespit etmek çok kolaydır. Eğer gerekirse savcılık kararıyla kullandığınız servis sağlayıcısı tarafından kim olduğunuzu bilmek mümkündür.

İnternet üzerinde paylaştığımız her türlü veri (sesli ve yazılı dokümanlar) tamamen kayıt altındadır. Hiçbir biçimde gizlenmesi mümkün değildir. Google arama motoru ve benzeri programları üreten firmalar ABD ve diğer uluslararası istihbarat kuruluşlarıyla işbirliği içinde oldukları bilinen bir gerçektir. İnternet üzerinden faaliyet gösteren güvenlik amaçlı firmalar bilgileri robot programcıklar tarafından toplayarak depolanmaktadır. Siz sitelerde ve formlarda silseniz bile, o bilgiler birileri tarafından gizli olarak tutulmaktadır. Gerektiğinden büyük paralar karşılığında istihbarat kurumlarına verirler. Çünkü uluslararası istihbarat amaçlı şirketlerin hangisi olduğunu bilseniz bile ispatlamak mümkün değildir.

Ayrıca, gerek Türkiye üzerinden gerekse Dünya’nın diğer ülkelerindeki internet servis sağlayıcıları istedikleri takdirde sizin ağınıza çok rahat girebilir ve bilgilerinizi kontrol edebilirler.

Artık çağımızda istihbarat elemanlarını bar köşelerinde kestane satarak, sokak başlarında seyyar satıcılık yaparak, kahve veya pastane salonları önünde ayakkabı boyayarak, terminallerde yüzünü okuduğu gazete ile kapatarak istihbarat yapmalarına gerek duyulmamaktadır. Çünkü ayni görevi şimdi kameralar yapıyor. Cep telefonları, anahtarlıklar, kalemler, saatler gibi sürekli kullandığımız eşyalara ses ve görüntü kaydı çok kolaylıkla yapılabilmektedir. Hatta çok uzun mesafelerde bulunan noktalarda kayıtların yapılması bu günkü teknoloji ile mümkündür.

Yani neredeyse her arabada, binada, işyerinde ve her sokakta yerleştirilen kameralar ile uydu vasıtasıyla her şeyi masa başında izleyerek kontrol etmek mümkündür. Yukarıda da belirttiğim gibi; pavyon kapılarında, sokak başlarında çerez satan, ayakkabıcı boyacılığını yapan istihbarat elemanları gerekmez.

Günümüzde bu teknoloji sayesinde cami müezzinleri artık minareye çıkmadan yerinde ezan okumaktadırlar. Belki de bu minarelere bundan sonra gizli kameraları ve benzeri uydu araçlarını yerleştirebilirler.

O nedenle; partilerde, derneklerde, odalarda, örgütlerde insanların birbirlerini ajanlıkla suçlaması devri böylece tarihe karışmış olacaktır.

Konuyla ilgili olması nedeniyle bir anımı burada paylaşmak istiyorum;

Yaklaşık 7 yıl önceydi. Bir mitingin yapılması iznini almak için gerekli belgeleri ve dilekçeyi vermek üzere bağlı bulunulan ilin Emniyet Müdürlüğü Dernekler Şubesi’ne tertip komitesi üyesi sıfatıyla gitmiştim. Kendimi tanıtıp, evrakları ilgili polis memuruna verdiğim sırada bir görevlinin bana “Şube Müdürümüz T….. Bey sizinle görüşmek istiyor” dedi. Hemen birlikte şube müdürünün odasına gittik.

Müdürün elinde kalın bir kitap vardı. Hoş geldiniz! Hal-hatır safhasından sonra elindeki Abdullah Öcalan’ın “Tasfiyeciliğin Tasfiyesi” isimli kitabını göstererek

-Bak! Ben de APO’nun kitaplarını okuyorum…

Söyleyince, ben şu yanıtı verdim;

-Efendim, siz bir polis müdürü olarak mesleğiniz gereğince Öcalan’ın kitabını okumak durumundasınız. Sizin amacınız APO’nun fikirlerinden yararlanmak değil, onun örgütünün işleyişini ve yöntemini öğrenmek için okuyorsunuz. Ayrıca bu çizgiye yakın partileri de çok iyi takip ediyorsunuz.

-Hoca, biz tüm partilere eşit davranıyoruz. Sizin partiye karşı hiçbir ön yargımız yoktur. Ama siz bize karşı önyargılı olarak davranıyorsunuz!

Müdürün bu samimi ve rahat tavrını görünce hemen söze girdim;

-Müdür Bey, ben devletin birçok kurumunun değişik kademelerinde görev yaptım. Devleti çok iyi tanıyorum. Bu devlet her şeyi tek tip yetiştirdiği gibi memurunu da tek tip olarak yetiştirmektedir. Siz bizim her hareketimizi kontrol ediyorsunuz. Gelişen bu teknoloji ile en az 3 km. mesafede sesimizi kaydedebiliyorsunuz. Eğer içimizde bir yemciniz ya da görevliniz varsa onun vasıtasıyla görüntülerimizi çok rahatlıkla önünüzdeki bilgisayardan canlı olarak izleyebiliyorsunuz. Bu iş için bir anahtarlık, yüzük ya da bir cep telefonu yeterlidir. Cep telefonları bu işler için birebirdir. Yani bizim çayımızı hatta hangi marka sigara içtiğimizi bile çok kolayca tesit ediyorsunuz. Artık bu teknolojik gelişim hiçbir şeyi gizli bırakmıyor. İnternette yaptığımız her şeyi kayıt altına alabiliyorsunuz. Yani her an sizi ensemizde hissediyoruz!

Bu açıklamalarım üzerine, polis müdürünün o rahat tavrı gitti ve yüzü gittikçe asık duruma geldi. Birden bana dönerek;

-Sen yanlış biliyorsun. Nereden çıkarıyorsun böyle şeyleri? Komplo teorilerini yürütüyorsun. Bu komplo teorilerini ben bile bu kadarını bilmiyorum. Sen akıllı birine benziyorsun. Senin gibi aklı başındaki insanların bu partilerde yer alması bizim için de çok iyi olur. Çünkü gençleriniz bizi düşman olarak görüyorlar. Biz de onları muhatap almak istemiyoruz…

Polis müdürünün bana karşı tavrı ve yaklaşımı “gözüme-kaşıma hayran olduğu” için değildi elbette, bir amacı olduğu belliydi.

Belli ki, bu polis müdürü beni çok iyi takip etmiş ve benim örgütle hiçbir ilişiğim olmadığını biliyordu.

Her konuda uzman olmaya olanak yoktur. Ancak başarmak için devletin işleyişi ve kurumları konusunda da bazı bilgilere ve tecrübeye sahip olmak gerekir.

Sakın Başbakan Sayın Recep Tayip Erdoğan bu sözlerimi duymasın! Yoksa beni de “Paralel Yapı” içine atarsa, ömür boyu içinden çıkamam!

1990’lı yıllarında Elazığ’da “Deli” Hastanesini ziyaret etmiş ve orada bulunan bir hastaya öğretmen olduğumu söylemiştim. “Deli” diye bildiğimiz hasta; “Herkes kendi mesleğinin öğretmenidir” yanıtını verince çok utanmış ve şaşırmıştım. Çünkü haklıydı ve söylediği söz gerçeği yansıtıyordu. 27/04/2014

------------

*Em. Öğrt.

Dersim Katliamı....

Dersim Katliamında M.Kemal’in Rolü ve Seçimler Üzerine

Mustafa Elveren*

gomanwebsitesi@gmail.com

M.Kemal’in Dersim’de yaptığı katliamı hiç kimse inkâr edemez. Fakat resmi ideoloji savunucularıyla birlikte bazı dostlarımız, arkadaşlarımız ve bir kısım Dersimliler; katliam tarihinde M. Kemal’in hasta yatağında olduğu için emir vermediğini, ne yazık ki bize yutturmaya çalışıyorlar.

Hâlbuki Mustafa Kemal de her diktatör gibi hatalar yapmıştır. Çünkü o dönemler Dünya’da birçok ülke diktatörler tarafından yönetiliyordu. Avrupa da dâhil.

Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun Dersim katliamıyla ilgili olarak eski dışişleri Bakanı İ.Sabri Çağlayangil ile yaptığı sesli röportaj birçok internet sitesinde mevcuttur. Merak edenler şu linkte izleyebilir. http://gomanweb.org/GOMANWEB2/2008_gomanweb/HABER_YORUM4/Kasim_2008/18Kasim/Ekhaberler/i.s.caglayangilin-ses-kaydi.htm

Bu ses kaydını dinlerken insanın kimyasının bozulmaması elde değildir. Dersimli direnişçilerini “mağaralarda fare gibi zehirledik” diyor, İ.Sabri Çağlayangil.

‘“Dersimlilerin ne kadar mazlum olduklarını, hiçbir şeyden anlayamıyorsanız, buradan anlayın artık. Peki, kim yaptı bu “Tertele” dedikleri katliamı? Celal Bayar tabii! Atatürk’ün İnönü’yle bozuşunca 1937’de göreve getirdiği başbakan. O kadar asker varken, bir garip sivil. Peki öncesi? İnönü? Mareşal? Öncesi falan yok; Tertele 37’de icat edildi! Stockholm Sendromu buna denmezse neye denir yahu?”’ (B.Oran / Gomanweb)

‘“Dêrsimliler’in büyük bölümü, Dêrsim Soykırımından Atatürk’ün haberinin olmadığını ileri sürecek kadar safdillilik yaparken; “Atatürk’ün manevi kızı”, “Türkler’in ilk kadın savaş pilotu” yani “amazonu” Sabiha Gökçen, Cunta yönetiminin ilk yıllarına rastlayan 1982’de, Türk Hava Kurumu’nca yayımlanan “Atatürk’ün İzinde Bir Ömür Böyle Geçti” adlı anılar kitabında, “babasının görevlendirmesiyle” Dêrsim’i nasıl vurduğunu fotoğraflarla övünerek anlatıyordu… “Kahraman / savaşçı Türk kızı” olarak sunulan bu “Türk Amazonu”nun, gerçekte Ermeni tehcir çocuklarından Hatun Sebilciyan olduğunu, ancak 2004 yılı başlarında Hürriyet gazetesinin inceleme-haberlerinden öğrenecektik…’” (M.Bayrak / Gomanweb)

Sevgili Baskın Oran Hoca’nın ve Mehmet Bayrak’ın tespitlerine katılmakla birlikte, artık asimilasyon uygulamalarını tek tek kırmaya başladık.

Ne mutlu ki, Pirim Seyit Rıza’nın Mazlum Doğan gibi torunları vardır. Hem Newroz alanlarında ve hem de seçim meydanlarında Mazlum Doğan’ın ismi hep anıldı.

"Seyit Rıza'nın isminin ağza alınmaktan korkulduğu günlerde siz buraya Seyit Rıza'nın heykelini diktiniz. Şimdi de İbrahim Kaypakkaya ve Mazlum Doğan'ı dikeceğiz. (S. Demirtaş / Dersim mitingi konuşması)

Pirimiz Seyit Rıza’nın direniş ruhuyla, Çağdaş Kawa Mazlum Doğan’ın devrimci geleneği; özelde Dersim, genelde Kürdistan ve Ortadoğu halklarının uyanışı gerçekleşmiştir.

İşte Rojava!

İşte Amed!

İşte Dersim!

İşte Karakoçan!

Bu seçimde Pirim Seyit Rıza ve Çağdaş Kawa Mazlum Doğan kazanmıştır.

Dersim direnişçilerinin lideri Pirim Seyit Rıza’nın ve Çağdaş Kawa Mazlum Doğan’ın ahı bunların burnundan fitil gibi çıkacaktır.

Dersimlilere uygulanan asimilasyon politikasını kırmak çok kolay olmuyor. Bunun için çok ağır bedeller ödendi ve ödenmeye de devam ediliyor.

Bu daha başlangıç, Mazlum’ların kazanımları devam edecektir.

NOT: Bazı sosyal paylaşım formları üzerinden ulusalcı Kürd bireyleri ve örgütleri APO’ya saldırmak için ince taktikler yapıyorlar.  APO’yu ayrı, PKK’yi ayrı ve Mazlum Doğan gibi Kürd değerlerini de farklı göstermeye çalışıyorlar. Bu konuda önümüzdeki zaman diliminde bir yazı hazırlayıp sizlerle paylaşacağım.

05.04.2014

*(Em. Öğrt.)

Hapishane mektupları...

Adil Okay

okayadil@hotmail.com

İnsankızının-oğlunun iletişim araçları her çağda biraz daha gelişti. Tam tam’lardan, dumanla haberleşmeye, güvercin kanadından, telgrafın tellerine, posta arabalarından, cep telefonlarıyla yazışmaya, 140 karakterle sınırlı aşk mektuplarından, “kopyala-yapıştır” kiç mektupların yoğunlaştığı internete vardık. Peki, “mektup” bitti mi. Mektuplaşma tarihe mi karıştı? Hayır. Belki artık insanların büyük çoğunluğu elle yazmıyor. Klavye yerini aldı kalemin. Ama mektuplar, “e-mektuplar” gidip gelmeye devam ediyor. Türkülere - şarkılara konu oluyor. Pullar ve postahaneler ise ağırlıklı olarak resmi yazışmalar ya da reklam için kullanılıyor.

Ancak hapishanelerden halen el yazılı-pullu ve “görülmüştür” mühürlü mektuplar gelmeye ve gitmeye devam ediyor.

Hapishanelerde kaç bin mahpus ve yakını mektup yazıyor.

Bu gün itibariyle Türkiye hapishanelerinde 130 binden fazla tutuklu ve hükümlü var. Bunun çarpan etkisini düşünürsek yani her mahpusa yılda 10 ayrı kişi, yakını: eşi-çocuğu-yeğeni-anası-babası-arkadaşı, tek bir mektup yazarsa, toplamda yılda en az 1 milyon 300 bin mektup eder. (Sayı az değil. BM’ne üye bazı devletlerin sayısı 1 milyonun altındadır.) Bir örnek vereyim: Yeni yapılan Şakran cezaevinde 10 bine yakın tutuklu ve hükümlü kalmaktadır. PTT, Şakran cezaevi için özel şube açmak zorunda kalmıştır.

Demem o ki, pullu ve elle yazılan mektuplar henüz tarihe karışmamıştır.

Bir firarinin limon suyuyla yazdığı mektuplar

Eski bir mahpus ve cezaevi firarisi olarak hapishanelerde “illegal” haberleşme araçlarını çok kullandım. İçeriden dışarıya şifreli-kodlu mektuplar yolladım. 1980 yılında Adana cezaevinden firarımdan sonra, kaçak-sürgün hayatım boyunca da devam ettim bu illegal haberleşmeye. O zamanlar deşifre olma korkusuyla açıklayamadığımız “limon suyuyla”, yani görünmeyen yazıyla mektuplar yazardık. Hapisten firar ettikten sonra yıllarca sürdü bu “limonlu” mektuplar. Dolmakalem haznesine limonun suyunu çekiyor ve normal kalemle yazılmış mektuplarımızda satır aralarındaki boşluğa meramımızı yazıyorduk. Mektubu alan arkadaşımız da kâğıdı ısıtınca görünmeyen yazılar ortaya çıkıyordu. Daha sonra aynı işlemin başka ülkelerde sütle yapıldığını öğrendim. Ve aradan çeyrek asır geçince bu sırrın artık ifşa olduğunu öğrendim. Bu nedenle şimdi yazabiliyorum.

Ve güncel hapishane mektupları

Ve o gün bu gündür, mahpuslarla dayanışma amacıyla (ama bu kez legal) mektuplaşmalarım devam ediyor. Hapishaneden aldığım çok sarsıcı mektuplar oluyor. Elle hazırlanmış zarflar. Ellerinde bulunan sınırlı boyalı kalemlerle süslenmiş mektuplar. Gazetelerden kestikleri çiçekleri kâğıdın kenarına yapıştıran sevgi dolu insanlar. Kendilerini, çocuklarını, özlemlerini dolaylı anlatan, çoğu zaman da hapishanelerdeki yönetimin keyfi uygulamalarını, tecrit içinde tecridi, yasakları - cezaları betimleyen mektuplar.

Bu mektupların hemen hepsini www.gorulmustur.org web sitesinde yayınlıyoruz. Bu sitenin kuruluş amacını açıklarken şöyle demiştik: “Bir tutsak için en önemli moral kaynağı: ziyaretçi ve mektuplardır, diyorlar. Hele de bu tutsak, bir de toplumsal fayda için bedel ödüyorsa ve hapishanede de türlü baskılara maruz kalıyorsa biz 'dışarı'dakilere düşen de en azından bu tutsaklarla dayanışmaktır. Bu asgari zorunluluk, bizi “Görülmüştür” isimli çalışmayı yapmaya itti. Politik tutsakların, görüş yasağına, mektup yasağına, kimi cezaevlerinde renkli kalem, fazla kitap v.b bulundurma yasağına rağmen, ayakta kalma ve üretme mücadelesi içinde olduğunu biliyoruz. Öte yandan, politik tutsakların “dışarıdan” yeterince mektup alamadıklarından -dolaylı olarak- şikayetçi olduklarını da görüyoruz.”

Sonsöz:

Bitirirken yine bir politik mahpusun mektubundan alıntı yapmak istiyorum. Bu gün yaşamayan, kanser hastası olduğu halde tahliye edilmeyip hapishanede hayatını kaybeden İsmet Ablak’ın ölmeden birkaç gün önce yazdığı mektup, hâlâ devam eden karanlık bir dönemin “devlet politikasını” özetliyor:

İsmet Ablak. Doğum: 1969.  Ölüm tarihi: 18 Temmuz 2009

 “Ben İsmet Ablak. Bu mektup elinize geçtiğinde, ben sonsuzluk âlemindeki yeni yaşamıma, yeni başlamış olacağım. Doğrusunu isterseniz nereden başlayacağımı bilemiyorum. Çünkü dünyadayken bir doğduğumu, bir de cezaevindeyken yaşadıklarımı biliyorum. Tüm hayatım, anlamlı mahkûmiyet yıllarındaki sessizlikler içinde geçti. Ses olduğum tüm zamanlarda bile, sessizliğe itildim. Yatılı okulu okurken de Türkçeyi pek bilmezdim ve bilmemek de suçtu.

Konuşamadığımız için hep dayak yerdik. En çok dayak yiyenlerden biri de bendim. Sessizdim. Sessizliğim başıma bela olmuştu; tavır olarak bilinirdi.(…) Ve büyüdüm bir gün içeri alındım. 20 gün boyunca Aliye bekânın sevgili kara kollarında, kara günlere, kâbuslara budandım. Ben yine sessizdim; bağırmadığım, konuşmadığım için, anamdan emdiğim ak sütü fitil fitil burnumdan getirdiler.(…)

Cezaevi yıllarım zordu. Karartma gecelerini izleyenler, ‘Bu insanın çığlıklarını unutmayın’ diyenlerin hayatını bilenler, beni iyi anlarlar. Biz ‘insanlık onuru’ dedik. Ve bunun cefasına göğüs gerdik; sürgünler oldu. Dirhem dirhem eriyenler ve alev alev yananlar oldu. Ama biz bu soğuk demir ve duvar ortasında yaşamın sessiz çığlıkları olmaya devam ettik.(…)

Derken bir gece vakti aniden titremeye başladım, gözlerimi hastanede açtım. Ameliyata yattım. Ameliyat olurken de kanser olduğumu söylemediler. Hani bilmiş olsaydım, belki sevdiklerimi hazırlardım. Böyle ani olmazdı gidişim. İtiraf etmeliyim ki hastanede kaldığım o izbe yerde, bedenim çok zorlandı. Havasız ve ışıksızdı, hemen her gün ameliyata alınıyordum ve bedenim paralanıyordu. Dışarıdaki dostlar kan vermek için kilometrelerce yol gelip, sıra alıyorlardı. Yoksulluk hepsinin belini bükmüştü. Gözlerinin feri kaçmıştı. Damarlarındaki kan miktarı, hayata tutunmalarına ancak yetiyordu. Onun da yarısını bedenimi diri tutmak için veriyorlardı. Mahkûm arkadaşlarım kanlarını paylaşmak için başvurmuşlardı. Ama bürokrasinin soğuk çarkları donmuştu.(…)

Ben, sessizce yaşadım. Sessizce direndim ve bu dünyayı sessizce terk ettim. Gücümü sizlerden ve daha önce inançları uğruna gidenlerden aldım. Sizin şahsınızda tüm dostlarıma ve insanlığa veda ediyorum. Sevgiyle kalın.  İsmet ABLAK”

Not: Yazı 4 Nisan 2014 tarihli Özgür Gündem gazetesinde yayınlanmıştır.

kaynakça: Adil Okay, Ben Çıkana Kadar Büyüme  e mi…, Nota Bene yayınları, Ankara.

Seçimler ve Hainler!..

Serra Güneyli

Guneyli.serra@gmail.com

30 Mart 2014  Yerel seçimleri, hainleri bir kez daha açığa çıkardı: Erdoğan’nın koltuk değnekleri, meğer, BDP ve HDP’dir. BDP ve Tayyip’in fazladan kurdurtmuş olduğu HDP, yani ”Türkiyelileşmek Partisi”, 30 Mart seçimlerin Kürt hainleri tarafı oluyor. Utançtır!

Utancın kaynağı, elbette, İmralı’da mukim, APO’dur. APO, Recep ile anlaşarak; ”seni Urfa’da bile, birinci yapacağım!” demiştir. Bu da olmuştur. Diğer Kürd illeri de, Receb’e hediye(!) verilmiştir. Birinci nottur.

İki: APO, ”Receb’e ne dersem yapıyor”demiş. Doğrudur. Ne APO’nun, ne de Receb’in başka alanları kalmadı. Kalan; ”kaldır beni, kaldırayım seni”, misalidir. Olan da budur.

Üç:  BDP varken, APO; ” İmralı’dan, HDP’yi kurun emri verdi.  Niye ki?

A)    ”Türkiyelileşmek(!) adı altında, oylar AKP’ye gitsin!

B)     ”Türkiyelileşmek” adı altında, oylar HDP’ye, aynı,  AKP’ye gitsin!

C)    ”Türkiyelileşmek” adı altında, oylar RECEB’e, yani, İmralı postacılarım da eksik olmasın, demiştir. Bu da olmuştur.

Dört: Sırrı Süreyya’dan ses yok. Niye olsun ki? Oyunun 2. figuranı da  kendisidir. Recep ile gizli bir sözleşmesi var mı, bu da açığa çıkar. Tarih, tüm bilimlerin anasıdır…

Seçimler ve hainler burada, Kurdistan sahasında toplandı. Tek amaçları, özgür bir Kürdistan devleti ve Ulusu’nu engellemektir!

Tepkimiz, bunun içindir.

Tepkimiz, yeter artık, hiç kimsenin koltuk değneği değiliz, demek ve haykırmak içindir.

Evet;  30 Mart Yerel seçimlerinde ortaya çıkan bu talihsiz taployu hep birlikte boşa çıkaralım.

30 Mart Yerel seçimlerinde oluşan hainlerin bu ”hilkat garibesini” dağıtalım.

Böylesi bir girişim olmadan, Bağımsız ve Özgür bir Kürdistan kurulamaz!

Yerel seçimlerden sonra, bu düşüncelerimi  hızlıca,  yazmak istedim.